środa, 19 kwiecień 2017 17:56

"Mężczyzna nie przychodzi do siebie po takiej miłości do takiej kobiety..."

perwazje„Perswazje” to ostatnia książka napisana przez Jane Austen, wydana już po śmierci pisarki. Moim zdaniem, jest to też chyba jej najdojrzalsza powieść.

Główną bohaterką jest Anna Elliot, dwudziestosiedmioletnia panna, która mieszka wraz z ojcem baronetem i siostrą. Niestety, rozrzutność tej dwójki zmusza rodzinę do wynajęcia majątku i przeprowadzenia się do Bath. Kellynch Hall przejmuje admirał Croft z żoną, a jego nazwisko wywołuje u Anny szybsze bicie serca. Dowiadujemy się, że 8 lat wcześniej Anna zaręczyła się z bratem pani Croft, Fryderykiem Wentworthem, który był biednym marynarzem. Młody wiek i słabość charakteru Anny sprawiły, że pani Russell, przyjaciółce zmarłej matki dziewczyny, udało się ten niefortunny mariaż wyperswadować. Jednak wojna ma to do siebie, jak to stwierdził sir Walter Elliot, że mogą się na niej wzbogacić ludzie bez wykształcenia czy pozycji. Fryderyk był człowiekiem ambitnym i rozczarowanym, a czy jest lepsza mieszanka? Sir Walter i Elżbieta wyjeżdżają do Bath, a Anna jedzie w odwiedziny do młodszej siostry Mary. Tam czuje się potrzebna, szczęśliwa, jest ceniona przez wszystkich. Błogi stan przerywa pojawienie sią kapitana Wentwortha, które było tylko kwestią czasu. Nikt z towarzystwa nie wie o zażyłości, która tę dwójkę łączyła. Spotkania byłych zakochanych są dla obu niezręczne, oprócz podstawowych uprzejmości unikają się. Wszyscy spekulują, z którą z panien ożeni się przystojny kapitan, co bardzo rani Annę. Całe towarzystwo wybiera się na wycieczkę do Lyme, gdzie kapitan Wentworth ma się spotkać z przyjacielem. Wszyscy świetnie się bawią, lecz wypadek jednej z panien przerywa boleśnie wyprawę. Anna jako jedyna zachowuje zimną krew i zajmuje się ranną, co zwraca uwagę Fryderyka (owa ranna panna jest typowana jako ta, która wygrała wyścig o jego serce). Główna bohaterka jedzie do lady Russell, a później z nią do Bath. Tam dowiaduje się o zażyłości jaka zapanowała między jej ojcem a panem Elliotem, który dziedziczy wszystko. Pan Elliot, który wcześniej wzgardził rodziną i ożenił się z panną bogatą, acz bez pozycji, postanowił odnowić rodzinne stosunki. Jest to majętny wdowiec, który nie pozostaje obojętny na wdzięki Anny. Czy Anna zostanie przyszłą lady Elliot? Czy Fryderyk ożeni się z inną?

Muszę przyznać, że zaraz po „Dumie i uprzedzeniu” jest to moja ulubiona powieść Jane Austen. Mimo, że chyba najbliżej jej do romansu wink Anna to chyba najstarsza bohaterka Austen, co czyni ją też najbardziej doświadczoną i dojrzałą. Pozostaje wierna swojej pierwszej miłości, starając się ułożyć sobie jakoś życie po tym, jak musiała ją odrzucić. Kapitan Wentworth jest prawie tak bardzo uwielbiany przeze mnie jak pan Darcy, ale moim zdaniem jest go w książce strasznie mało. Autorka pokazuje czytelnikowi, że nawet popełniając błąd w młodości jak Anna, jesteśmy w stanie być szczęśliwi a smile Podobnie jak w „Dumie i uprzedzeniu” i „Rozważnej i romantycznej” małżeństwo odgrywa istotną rolę w książce, jednak według mnie nie najważniejszą. Tutaj mamy do czynienia z zerwanymi zarączynami i miłością, która przetrwała dlugie lata. Jednak to czy ma ona tym razem szansę na przetrwanie zależy od tego, jak bohaterowie się zmienili, na ile są dojrzalsi. Czy tym razem Anna nie ulegnie perswazjom? Czy Fryderyk pozbędzie się dumy odrzuconego mężczyzny?

Jak w poprzednich książkach mamy tutaj świetnie sportretowaną klasę wyższą XIX-wiecznej Anglii. Zaślepienie i pogarda wobec niższej klasy jest bardzo widoczna już od samego początku książki, kiedy to sir Elliot nie chciałby wynająć swojego domu admirałowi z racji gorszego pochodzenia tego drugiego. Mnie najbardziej w tym wszystkim rozbawiła bieganina sir Elliota, kiedy to w Bath pojawiły się jego dużo bogatsze kuzynki. A ów dżentelman jest chyba najbardziej zapatrzoną w siebie postacią jaką stworzyła Jane Austen a smile

Jak i w poprzednich postach o twórczości Austen, teraz też nie może się obejść bez wersji filmowej a smile

„Perswazje” z 1995 roku w reżyserii Rogera Michella to kolejna produkcja BBC. I zgadzam się z powszechną opinią, że jest to świetna ekranizacja (choć widziałam tylko 2 a smile ). Faktycznie Ciaran Hinds jest jakby stworzony do roli kapitana Wentwortha, jadnak mam małe „ale” (ale o tym później). Muszę też przyznać, że Anna w tej wersji wypadła bardziej przekonywująco. Widać jej przemianę, co mocno wpływa na odbiór całości.

Ekranizacja z 2007 roku to również produkcja BBC, w reżyserii Adriana Shergolda. I jest to ta ekranizacja, którą ja widziałam jako pierwszą, stąd też pewnie moje zdanie na jej temat a smile Jest to moja ulubiona wersja a smile dostrzegam niedociągnięcia, błędy czy momentami brak zgodności z książką, jednak zupełnie mi to nie przeszkadza. Uważam, że świetnie oddany jest klimat „tamtej” Anglii, aktorzy są bardzo dobrze dobrani, muzyka dopełnia całości. Są może dwa malutkie minusy- czasami miałam wrażenie, że ta wersja była bardziej wzorowana na poprzedniej produkcji BBC niż na książce i nie rozumiem dlaczego kapitan Wentworth nie nosi munduru?! a smile No i teraz niestety wyjdzie na jaw moja słabość do blondynów a smile, ponieważ uważam, że Rupert Penry- Jones wypadł świetnie (to jest to moje małe „ale” a smile). Bardzo przystojny, powściągliwy, ale jednak mocno targany uczuciami, których nie chce pokazać. Fryderyk w jego wykonaniu skradł moje serce i zajmuje miejsce tuż za panem Darcy (w tej roli Colin Firth)! E.

  perswazje1

Rodzina Elliotów

Żródło Filmweb

 

perswazje4

Kapitan Wentworth

Żródło Filmweb

 


Wydawnictwo: Oxford Educational
Tłumaczenie
: Anna Przedpełska-  Trzeciakowska
Liczba stron: 254

Korzystanie ze tej strony oznacza, że wyrażasz zgodę na korzystanie przez nas z plików cookie Jeśli będziesz kontynuować bez zmiany ustawień przeglądarki, przyjmujemy, że z przyjemnością otrzymasz wszystkie pliki cookie w witrynie wszystkieksiazkimowia.pl. Sprawdź politykę prywatności, aby uzyskać więcej informacji. Polityka prywatności